użytkowanie lasu / Drewno iglaste 

BUDOWA DREWNA DRZEW IGLASTYCH

 

CEWKI są to wydłużone komórki pozbawione treści komórkowej, o ścianach silnie zdrewniałych i pogrubiałych. Pełnią funkcję przewodzącą i mechaniczną. Ich długość waha się od 2-10 mm.

Przepływ wody i roztworów soli mineralnych między komórkami odbywa się za pośrednictwem jamek, znajdujących się w ścianach cewek. Wyróżnia się jamki proste i lejkowate. Duże ilości jamek występują w drewnie wczesnym.

Na przekroju poprzecznym widać, że średnica wnętrza cewek maleje w kierunku od drewna wczesnego do drewna późnego. W tym samym kierunku grubieją ściany komórkowe.

W drewnie bielu często cewki w drewnie późnym są dłuższe niż w drewnie wczesnym. W drewnie twardzielowym sytuacja jest odwrotna.

Jamki lejkowate powstają w ten sposób, że zgrubienie ściany cewki odchyla się w pewnym miejscu od błony pierwotnej ku wnętrzu komórki, tworząc pod swoją wypukłością próżną przestrzeń, czyli jamkę. W środku wypukłości widoczny jest otwór wiodący do wnętrza jamki. Jamki sąsiadujących cewek leżą naprzeciw siebie, a oddziela je środkowa cienka błona przepustowa, która w środku zgrubienia ma krążek (torus). Kiedy błona wygina się na boki, krążek przylega wtedy do okienka, zamyka przepływ wody między dwoma komórkami.

Jamki lejkowate znajdują się przeważnie na ścianach promieniowych, a celem ich jest przewodzenie w kierunku obwodowym.

Kształt jamek może być różny, zależny od ich liczebności na jednostce powierzchni.

 

PROMIENIE RDZENIOWE składają się z komórek miękiszowych.

Magazynują i przewodzą wodę. Szerokość promieni mierzona na przekroju poprzecznym wynosi 0,005-1,0 mm, wysokość jest mniejsza niż 1 mm u iglastych, a np. u dębu dochodzi do 85 mm.

W zależności od ilości i ułożenia komórek wewnątrzpromieniowych rozróżnia się promienie jednorzędowe (jednowarstwowe, zbudowane z jednej warstwy komórek) i wielorzędowe (wielowarstwowe).

Jednowarstwowe występują u: cisa, jodły, jałowca, zaś u So, Św, Md, Dg spotyka się równocześnie jednowarstwowe i wielowarstwowe.

Komórki promieniowe (parenchymatyczne) są bardziej wydłużone w strefie drewna wczesnego. Ściany tych komórek zaopatrzone są w jamki proste, w wypadku zaś bezpośredniego sąsiedztwa z cewkami przypromieniowymi są od strony cewek obecne zawsze jamki lejkowate.

Aby zapewnić wymianę gazów między wewnętrznymi częściami drewna a otaczającym je powietrzem, w promieniach drzewnych obecne są liczne przestwory międzykomórkowe (wypełnione powietrzem) połączone z przestworami w korze.

U iglastych promienie stanowią max 10 % całej jego masy, u Jd 4-6 %, Św 3-4 %.

 

KOMÓRKI MIĘKISZOWE (parenchymatyczne) są to komórki żywe, o cienkich ścianach, pozostające w łączności zarówno między sobą jak i z komórkami martwymi.

Otaczają przewody żywiczne, np. u sosny, lub są zebrane w jednowarstwowe obwodowe szeregi, np.  jałowca. W okresie wegetacyjnym przewodzą asymilaty, a w czasie spoczynku drzewa gromadzą i przechowują substancje zapasowe (skrobia i inne). Kształt mają wydłużony i posiadają dużo jamek prostych.

 

 

PRZEWODY ŻYWICZNE tworzą w drewnie sieć.

Mają kształt rury zbudowanej z pustych komórek mechanicznych, wysłanych od wewnątrz miękiszowymi komórkami wydzielniczymi, zwanymi komórkami wyściełającymi.

Rozróżniamy przewody żywiczne poziome 9poprzeczne) i pionowe (podłużne).

Przewody podłużne mają długość 15-70 cm, średnicę 0,06-0,13 mm.

Przewody poziome biegną wzdłuż promieni drzewnych w kierunku od rdzenia do obwodu pnia, natomiast poprzecznie do osi podłużnej drzewa. Długość przewodów zależy od długości promieni drzewnych. Przewody pionowe biegną wzdłuż pnia i gałęzi. Oba rodzaje przewodów łączą się na skrzyżowaniach, dzięki czemu umożliwiają przepływ żywicy.

Łączą się one z przewodami poprzecznymi, mieszczącymi się w promieniach rdzeniowych.

Liczba przewodów podłużnych na 1 cm 2 przekroju poprzecznego pnia wynosi około 170, a poprzecznych na 1 cm 2 przekroju stycznego około 100.

 

KOMÓRKI ŻYWICORODNE produkują żywicę. W miarę wypełniania przewodu żywica wywiera nacisk na komórki wyściełające, które oddają wodę, zmniejszają swoje wymiary i ulegają spłaszczeniu. Wskutek tego żywica znajduje się w przestworach żywicznych pod ciśnieniem. W razie skaleczenia drzewa i otwarcia przewodów żywicznych panujący dotychczas stan równowagi między ciśnieniem żywicy a ciśnieniem w komórkach wyściełających ulega zakłóceniu: następuje wyciek żywicy, który musi pokonać opory wynikające z lepkości żywicy i włoskowatości przewodów. Następstwem tego jest zmniejszenie szybkości wycieku żywicy, która wypływa pod zmniejszonym ciśnieniem 1,0 MPa.

 

 

 

 

Drewno gatunków iglastych

 

SOSNA POSPOLITA

W Polsce rosną dwa gatunki rodzimej sosny: sosna pospolita i limba; częściej spotykanymi gatunkami obcego pochodzenia są sosny: banka, czarna, smołowa, wejmutka.

Banka i czarna mają drewno bardzo przypominające naszą sosnę i w handlu występują pod wspólną nazwą „drewno czerwone”. Wyglądem swym sosnę pospolitą przypomina również drewno limby i sosny smołowej; obydwa gatunki nie mają jednak większego znaczenia handlowego z powodu małej wytrzymałości drewna i rzadkiego występowania.

Limba jest gatunkiem chronionym.

Wyraźnie różni się od nich drewno wejmutki, bardzo jasne i lekkie.

U nas nie ma ono znaczenia gospodarczego.

 

Sosna pospolita ma drewno o intensywnie zabarwionej twardzieli. Zwykle z intensywnością zabarwienia rośnie trwałość drewna i wytrzymałość na obciążenia. Sosna pospolita ma drewno łatwo obrabialne, mało elastyczne. Łatwo się barwi, lecz źle poleruje.

Przed zniszczeniem przy ścinaniu i zginaniu trzeszczy (posiada właściwości ostrzegawcze).

 

Zastosowanie:

Drewno sosny posp. jest u nas głównie przerabiane na tarcicę, na którą zawsze jest bardzo duże zapotrzebowanie budownictwa i meblarstwa. W tej dziedzinie największą jego zaletą jest bardzo duża wytrzymałość przy małym ciężarze i łatwość obróbki.

Wytrzymałość i zdolność wchłaniania znacznych ilości impregnatów czyni go bardzo cennym materiałem na podkłady kolejowe.

Duża odporność na ścieranie powoduje, że jest ono chętnie stosowane do budowy podłóg i pokładów statków. W stanie okrągłym używane jest na kopalniaki, stemple budowlane i słupy teleenergetyczne.

W ostatnim dziesięcioleciu zaczęto w świecie cenić okleinę sosnową. Jest to związane z dekoracyjnymi cechami drewna tego gatunku wynikającymi z dużych różnic w zabarwieniu poszczególnych elementów budowy.

 

Drewno sosnowe charakteryzuje się bardzo dużą zmiennością gęstości i wytrzymałości.

Na borach bagiennych sosna wytwarza drewno o bardzo małej gęstości (0,23 g/cm3), z bardzo małym udziałem drewna późnego nawet poniżej 20 % i wytrzymałości niższej niekiedy nawet o 40 % od stwierdzonej dla warunków optymalnych. Ściany komórkowe tego drewna są wybitnie cienkie.

W tym samym regionie na siedliskach optymalnych dla So za jakie uważa się bory świeże II i III bonitacji, gęstość drewna przekracza 0,8 g/cm3, udział drewna późnego przekracza nawet 50 %, wytrzymałość jest porównywalna z wytrzymałością drewna dębowego.

Drewno takie spotyka się w Puszczy Piskiej.

Drewno o tak różnych cechach budowy w obrotach rynkowych nie może być traktowane jednakowo. Drewno z siedliska boru bagiennego jest bardzo dobre do przerobu chemicznego i jako materiał izolacyjny.

Dawni rzemieślnicy zalecali go do wykładania wnętrz, ale zaznaczali że „łatwo go robak nie ima”, szczególnie Gd „drzewo spuszczane jest na nowiu”.

Drewno z siedlisk optymalnych zalecane jest jako budowlany materiał konstrukcyjny.

Wytrzymałość drewna sosny ze stanowisk północy i ze wschodu Polski jest najwyższa.

 

 

Drewno sosny jest zróżnicowane na twardziel zabarwioną czerwonawo i dość szeroki biel (o odcieniu żółtawym). Słoje roczne wyraźne, o ciemniejszym drewnie późnym z jasnymi cętkami przewodów żywicznych. W obrębie słoja rocznego między drewnem wczesnym i późnym dość wyraźna granica.

 

Młoda kora żółtawoczerwona, cienka i gładka, łuszczy się cienkimi płatami; stara kora brunatna, dość gruba i spękana.

 

SOSNA CZARNA (austriacka)

Jest u nas mało rozpowszechniona, występuje grupami lub pojedynczo, nie tworzy drzewostanów, jest wprowadzana sztucznie do drzewostanów sosny pospolitej.

 

Drewno sosny czarnej wyglądem swym nie różni się prawie od drewna sosny pospolitej, jedynie zawiera znacznie więcej żywicy, przez co jest cięższe.

Rozróżnienie drewna So cz i So posp. Jest trudne.

Przyrost drewna jest mniejszy u So cz niż u So posp.

Przydatność drewna So cz jest taka sama jak So posp.

 

SOSNA LIMBA

Spotykana u nas tylko w Tatrach.

Wartość techniczna drewna limby nie jest zbyt wielka, stoi pod tym względem znacznie niżej od drewna So posp., nie dorównuje również drewnu świerka, który w okolicach górskich tworzy drewno pierwszorzędnej jakości.

 

Drewno limby odznacza się regularnymi słojami rocznymi, które są znacznie szersze i mniej zwarte od słojów w drewnie So posp., są one prawie dokładnie okrągłe a nie faliste, jak u So posp. Biel jest zwykle szerszy i posiada barwę z wyraźnym odcieniem różowym, który można zauważyć również wyraźnie w drewnie twardzieli. Różni się ono od drewna So posp., jest lżejsze, bardziej łupliwe i bardziej miękkie. Bardzo łatwe w obróbce skrawaniem. Z tego powodu bardzo dobre jest do produkcji ołówków, podobnie jak drewno cedru amerykańskiego.

Przewody żywiczne są bardzo liczne tak jak u So posp., ale większe, co nawet gołym okiem można zobaczyć. Wskutek tego zawartość żywicy jest znaczna, jednak nie większa niż w drewnie So posp.

Te cechy tłumaczą znaczny popyt na drewno limby, które nadaje się jako materiał budowlany na ściany budynków wiejskich.

Nie nadaje się natomiast na takie cele, jak: dźwigary, belki itp., ponieważ wytrzymałość jej na złamanie jest bardzo mała (mniej więcej połowę wytrzymałości drewna So posp.).

Trwałość jej drewna jest dostateczna; pod tym względem dorównuje ono drewnu So posp.

Drewno limby poszukiwane jest jako pierwszorzędny materiał stolarski; nadaje się ono na ten cel doskonale z powodu bardzo małej twardości, małego ciężaru, ładnego i barwnego wyglądu zewnętrznego (odcień różowawy drewna) oraz dobrego przyjmowania politury, wskutek czego powierzchnia sprzętów jest zawsze całkowicie gładka, o dobrym połysku. Ponadto, dzięki barwie oraz ładnemu rysunkowi drewna ozdobionymi małymi, ciemnymi (prawie czarnymi) sęczkami, daje miły i estetyczny wygląd zewnętrzny.

 

We wsiach górskich ludzie wierzą, że posiadanie wyrobów z limby zapobiega chorobom; podobny pogląd jest rozpowszechniony na Syberii w stosunku do drewna limby syberyjskiej.

 

 

SOSNA BANKSA (banka)

Najstarszy wiek sosny Banksa u nas to 35-40 lat. Wynika to z małej wartości hodowlanej tego gatunku obecnie eliminowanego z naszych d-st.

Drewno sosny Banksa jest podobne do drewna So posp.

Różni się od niego regularnym przebiegiem słojów rocznych, większą ich szerokością i wąską warstwą drewna późnego. Z tych cech wynika bezpośrednio mała gęstość, mała twardość, znaczna łupliwość drewna; do tych cech dodać należy małą wytrzymałość i stosunkowo małą trwałość drewna.

Zawiera dużo żywicy (o wiele więcej niż sama sosna pospolita), wskutek czego każde przecięcie przez drewno, pokryte jest wyciekającą żywicą.

Użyteczność drewna sosny Banksa jest mniejsza niż drewna sosny pospolitej.

 

SOSNA SMOŁOWA

Podobnie jak sosna banka została sprowadzona do nas również z Ameryki Północnej około 1750 r., nie uzyskała jednak tej popularności jak banka, pomimo, że co do wymagań swych jest również bardzo skromna i udaje się nawet na najgorszych glebach.

Przyczyną tego jest okoliczność, że sosna smołowa wprawdzie ma strzałę prostą lecz z licznymi wielkimi sękami; nawet w swojej ojczyźnie nie osiąga ona większych wymiarów, gdyż w wieku 120 lat ma około 40 cm pierśnicy.

Drewno wyglądem podobne jest do drewna sosny pospolitej; różni się od niego szeroką warstwą bielu dochodzącą niejednokrotnie do 1/3 promienia; biel zajmuje nieraz połowę powierzchni przekroju; rdzeń drewna jest większy niż sosny pospolitej i barwę ma ciemniejszą z wyraźnym odcieniem czerwonym. Drewno zawiera bardzo dużo żywicy, najwięcej ze wszystkich gatunków sosen rosnących w naszym kraju.

Użyteczność drewna jest nieznaczna z powodu małej wytrzymałości; może być używane na drobne przedmioty gospodarcze ale do budownictwa się nie nadaje.

Sosna smołowa jest doskonałym drewnem opałowym; należy jednak zwrócić uwagę na to, że drewno sosny smołowej, zawierające wiele żywicy wymaga przy spalaniu obfitego dopływu powietrza, podobnie jak węgiel kamienny.

 

WEJMUTKA

U nas jest drzewem parkowym.

Drewno ma bardzo lekkie i miękkie, łatwo łupliwe, łatwo zapalne.

Kurczliwość mała, wysycha szybko nie wykazując skłonności do pęknięć desorpcyjnych i paczenia się. Przy zmianach wilgotności i temperatury otaczającego powietrza wysuszone drewno prawie nie zmienia swych wymiarów (prawie nie „pracuje”).

Obróbka skrawaniem jest łatwa.

Nadaje się do produkcji wyrobów snycerskich. Gnie się źle, dobrze się klei i barwi, dość dobrze się nasyca. Poleruje się średnio.

Drewno w stanie suchym dość trwałe, w stanie mokrym (w wodzie i w ziemi) jest bardzo trwałe, na wolnym powietrzu – mało trwałe.

Rzadko ulega uszkodzeniu przez owady.

Stosowane jest do wyrobu drewna tartacznego, łuszczarskiego i papierówki.

Wyrabia się z niego meble i stolarkę budowlaną. Przydatne jest także do wyrobu skrzyń, beczek, na gonty, zapałki, wełnę drzewną, zabawki, wyroby snycerskie i ścier drzewny do wyrobu papieru.

 

 

 

 

MODRZEW

W Polsce występują 3 gatunki modrzewia: europejski, polski i sudecki.

Drewno tych gatunków niczym się nie różni między sobą. Wszystkie Md wytwarzają drewno średnio ciężkie, dość twarde, łatwo łupliwe, dość trudno zapalne. Nie wykazuje skłonności do pęknięć i paczenia, suszy się dobrze. Drewno świeże dość trudne w obróbce skrawaniem ze względu na wyciekającą gęstą żywicę; drewno suche dobrze się daje obrabiać.

Dobrze się poleruje, źle się barwi.

Trwałość naturalna w stanie suchym (w budynku) jest bardzo duża ok. 1800 lat; w stanie mokrym (w wodzie) ok. 500 lat.

Wyrabia się z niego drewno tartaczne, okleinowe, pale portowe i mostowe.

Drewno Md różni się barwą od drewna So. Barwa u Md ma wyraźny odcień czerwonawy a u So brązowo-żółty. Biel jest u Md węższy niż u So i posiada wyraźny odcień żółtawy lub żółtawo-czerwonawy (u So biało-szary), twardziel o zabarwieniu czerwono-brązowym . Słoje roczne u Md są bardzo wyraźne, wskutek szerokiej warstwy drewna późnego, o silnie rozwiniętym i ciemniejszym drewnie późnym. Występuje wyraźna granica pomiędzy drewnem wczesnym a późnym. Przewody żywiczne są mniejsze i mniej liczne niż u So.

Drewno Md jest bardzo wytrzymałe i trwałe, przez co jest ono pierwszorzędnym drewnem budulcowym.

Drewno Md nadaje się bardzo dobrze w budownictwie, jako materiał stolarski, gdyż odznacza się bardzo ładnym rysunkiem (z powodu lekko falistego przebiegu słojów rocznych i nieregularnego rozłożenia sęków po całym przekroju podłużnym deski), do wyrobu gontów, jako opał (posiada wyższą wartość opałową niż So).

Młoda kora brązowa, stara natomiast gruba i głęboko spękana, ma na zewnątrz barwę rdzawo-szarą, a na przekroju krwisto-brązową.

 

 

ŚWIERK

Gatunek ten można zaliczyć do drugiego po sośnie tak pod względem rozmiarów produkcji jak i wartości użytkowej drewna. W handlu wraz z drewnem Jd występuje pod wspólną nazwą „drewno białe”.

Faktycznie drewno Św jest barwy żółtawej. Różnice między drewnem wczesnym i późnym są mniej ostre niż u So a tym samym granice pomiędzy poszczególnymi słojami są o wiele mniej wyraźne. Świerk posiada przewody żywiczne mniejsze i mniej liczne niż sosna, pomimo to są one zupełnie wyraźnie widoczne, zwłaszcza w warstwie ciemnej drewna, jako jasne cienkie kreski na przekroju podłużnym, a jako małe, jasne, błyszczące punkty na przekroju poprzecznym. Wskutek tego, że przewody żywiczne są w całym drewnie, drewno Św ma dość silny połysk (po czym m.in.. można je odróżnić od drewna jodły, do którego jest bardzo podobne).

Na właściwym siedlisku (górskim) tworzy Św prostą i pełną strzałę, daje duży przyrost wytwarza bardzo wąskie słoje roczne; drewno zatem jest zwarte, proste i dobrze łupliwe, posiada większą twardość i większą gęstość w porównaniu do drewna z nizin.

Szczególne znaczenie ma właściwe siedlisko dla jakości drewna świerkowego, które jeżeli pochodzi z siedliska odpowiedniego, jest drewnem pierwszorzędnej jakości, prawie że równym drewnu sosny pospolitej. W innych przypadkach drewno świerkowe jest gorsze i można go porównać niekiedy z drewnem miękkich gatunków liściastych.

Cechą charakterystyczną drewna ze stanowisk górskich, jest tendencja do wytwarzania szerokiej twardzicy.

Charakterystyczną dla drewna Św cechą jest bardzo często tworzenie się pęcherzy żywicznych. Świerk posiada przewody żywiczne mniejsze i mniej liczne niż So, pomimo to są one wyraźnie widoczne, zwłaszcza w warstwie ciemnej drewna późnego.

Drewno Św jest lekkie i miękkie, łatwo łupliwe. Przy górnej granicy w Tatrach jest ono jednak często bardzo twarde i trudne w obróbce.

Obróbkę skrawaniem utrudniają liczne, twarde sęki. Do obróbki gięciem nadaje się tylko drewno młode. Drewno Św jest mało kurczliwe, daje się suszyć szybko lecz w trakcie suszenia łatwo pęka. Barwi się dobrze, poleruje źle, nasycaniu poddaje się średnio, szczególnie twardziel. Drewno łatwopalne, odporne na działanie kwasów i zasad.

Trwałość w stanie suchym do 900 lat, na wolnym powietrzu – do 70 lat.

Cechą drewna Św są silne właściwości ostrzegawcze, tzn. trzeszczy ono przed zawaleniem się konstrukcji. Cecha ta jest szczególnie cenna przy drewnie kopalniakowym.

Drewno Św stanowi cenny materiał budowlany, daje doskonały materiał stolarski, w przemyśle papierniczym, do budowy instrumentów muzycznych. Świerk ma cewki długie, cienkie i silne, dostarcza zatem celulozę pierwszej jakości.

Budowa cewek i skłąd chemiczny drewna są cechami, dzięki którym drewno świerkowe zaliczane jest do najlepszych surowców celulozowo-papierniczych, zarówno na celulozę jak i na ścier.

Drewno Św jest białe lub jasnożółte. Twardziel możliwa do odróżnienia makroskopowego jedynie w drewnie wilgotnym (biel ciemny, bardziej wilgotny).

Słoje wyraźne, o nieco ciemniejszym drewnie późnym. W obrębie słoja mniej niż u So widoczna granica między drewnem wczesnym i późnym.

Młoda kora dość cienka, szara lub szaro-czerwonawa, łuszczy się drobniutkimi blaszkami; stara kora szara z odcieniem brunatnym, płytko spękana.

 

 

 

 

 

JODŁA

Znaczenie drewna Jd na rynkach drzewnych jest małe i stale się zmniejsza. Wynika to z dwóch czynników. Jd rośnie na glebach żyznych i w młodości wymagają dla swojego rozwoju ocienienia; są one trudniejsze w hodowli. Cechy te powodowały stałe wypieranie jej z d-st., głównie przez Św. Jd jest jednocześnie mało odporna na zanieczyszczenia powietrza, a więc łatwo ginie. Wymienione czynniki wpłynęły na to, że gatunek ten stoi na granicy objęcia go ochroną gatunkową. Drewno Jd pozbawione jest przewodów żywicznych; możliwe jest jedynie powstawanie przewodów patologicznych po urazach, zranieniach. Wskutek braku żywicy w drewnie Jd  nie ma połysku. Drewno Jd jest bardziej miękkie i po wyschnięciu lżejsze niż drewno So i Św. Drewno Jd jest barwy białej z odcieniem szarym lub nawet zielonawym, (a drewno Św ma odcień czerwonawy). Zupełnie świeże drewno Jd zaraz po ścięciu ma wyraźną woń wanilii, (w drewnie Św czuć zawsze żywicę) i jest cięższe od drewna Św, a w miarę przesychania ciężar jednego i drugiego rodzaju wyrównuje się i ostatecznie po wyschnięciu drewno jodłowe jest lżejsze od świerkowego.

Jd ma drewno lekkie, miękkie, bardzo łupliwe, łatwo zapalne, a kurczliwość ma małą. Suszy się łatwo, lecz jest skłonne do paczenia się. Obróbka skrawaniem jest dość łatwa, lecz wskutek włóknistej powierzchni piłowanie świeżego (wilgotnego) drewna jest trudne.

Dość dobrze się barwi, źle się poleruje.

Trwałość drewna Jd jest podobna jak Św.

W przemyśle mas włókienniczych drewno Jd jest mniej cenione niż Św. Powodem tego są krótsze i grubsze cewki, zapychanie się sit przy sortowaniu celulozy.

Tarcica wyrobiona z tego drewna nie daje się dobrze heblować i polerować.

Z Jd wyrabia się surowiec tartaczny i zapałczany, papierówkę oraz pale portowe; produkuje się także beczki, skrzynki i instrumenty muzyczne, wyroby snycerskie, gonty.

Przy ścince starych Jd (najczęściej w Bieszczadach) następuje bardzo szybkie tępienie się zębów pił łańcuchowych.

Kora szara; u młodych drzew dość cienka i gładka. Zawiera pęcherzyki wypełnione płynną żywicą, której brak w drewnie!

 

CIS

Drewno ma ciężkie, bardzo twarde, trudno łupliwe i trudno zapalne. Kurczliwość bardzo mała. Wymiary wysuszonego drewna prawie zupełnie się nie zmieniają przy zmianach wilgotności i temperatury otaczającego powietrza (drewno prawie nie „pracuje”).

Wysycha dość wolno, prawie zupełnie nie pęka i nie paczy się przy wysychaniu.

Obróbka skrawaniem łatwa pomimo dużej twardości. Łatwo się wygładza.

Bardzo dobre drewno snycerskie. Nadaje się do obróbki gięciem. Bardzo dobrze się barwi na czerwono; używane do imitacji hebanu. Poleruje się dobrze. Bardzo odporne na rozkład ze strony grzybów; nie ulega uszkodzeniu przez owady.  Trwałość w stanie suchym, mokrym i na wolnym powietrzu wyjątkowo duża. W wodzie przybiera barwę fioletowo wiśniową, a czasem ciemnieje do barwy prawie czarnej.

 

JAŁOWIEC

Drewno średnio ciężkie, dość miękkie, trudno łupliwe, łatwo zapalne. Kurczliwość mała.

Niezbyt skłonne do paczenia się i pęknięć desorpcyjnych. Obróbka skrawaniem bardzo łatwa.

Łatwo się wygładza. Dobre drewno snycerskie. Gnie się dobrze (zwłaszcza młode pędy).

Twardziel odporna na rozkład przez grzyby; prawie nie podlega uszkodzeniu przez owady.

Naturalna trwałość drewna twardzieli duża.

Drewno o większych wymiarach używane było do wyrobu mebli ogrodowych.

 

KOSODRZEWINA

Drewno lekkie i miękkie, z dość intensywnie zabarwioną twardzielą na kolor różowy z brązowymi, dużymi przewodami żywicznymi. Dość łatwo poddaje się obróbce.

 

DAGLEZJA (jadlica)

Drewno dość twarde, bardzo łatwo łupliwe, trudno zapalne. Kurczliwość mała. Drewno łatwe w suszeniu, lecz skłonne do pęknięć desorpcyjnych. Przy zmianie temperatury i wilgotności powietrza szybko zmienia wymiary (silnie „pracuje”).

Drewno wąskosłoiste (miękkie) łatwe w obróbce, lecz nie daje gładkiej powierzchni (włóknistość) i wymaga bardzo ostrych narzędzi.

Drewno szerokosłoiste 9twarde) jest trudne w obróbce. Trwałość drewna jest bardzo duża.

 

 

 

 

 

 

 
Copyright ©2017 by użytkowanie lasu
Kreator Stron www